Chapter 11
ดูเหมือนเขาจะเพิ่งจบหัวข้อสนทนาอะไรบางอย่าง รอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จาง สายตากวาดมองไปรอบห้องเรียนอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่จื่ออวี่
สายตาประสานกัน
ฝีเท้าของเถียนซวี่หนิงชะงักไปเล็กน้อย
จื่ออวี่เป็นฝ่ายตั้งสติได้ก่อน รีบหลบสายตาอย่างกับโดนไฟช็อต ก้มหน้าลงแกล้งจัดโต๊ะที่ว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่ตรงหน้า แต่หัวใจก็ดันเต้นพลาดจังหวะไปหนึ่งทีอย่างไร้เหตุผล
โชคดีที่เถียนซวี่หนิงหยุดไปแค่ชั่วครู่เดียว ไม่ได้ทำอะไรน่าตกใจต่อหน้าคนทั้งห้องอย่างที่เขากังวล
ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ คุยกับคนข้าง ๆ ต่อ แล้วเดินไปทางด้านหลังห้องเรียน
จื่ออวี่แอบถอนหายใจโล่งอก
เถียนซวี่หนิงถูกเหอเล่อเล่อกับพวกนั้นส่งเสียงเอะอะโหวกเหวกดันเข้ามาในห้อง เขารับมือกับคำบ่นของเซี่ยอันไปส่ง ๆ พลางกวาดตามองหาเมียในห้องเรียน
แล้วเขาก็เห็นที่นั่งริมหน้าต่าง แถวที่สาม
จื่ออวี่กำลังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากวงแขน ใบหน้าขาวผ่องมีสีแดงระเรื่อของคนเพิ่งตื่น ดวงตายังพร่าเลือน
ในวินาทีที่สายตานั้นมองมา เถียนซวี่หนิงรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองหยุดไปเลย
ในหัวของเขาดังขึ้นมาเองเป็น BGM พร้อมฟองสีชมพู
“มันคือความใจสั่นใช่ไหม~ สายตานี้หลบไม่พ้น~~”
โอ้พระเจ้า! พระเจ้า! พระเจ้า!
เมียเขาทำไมถึงได้ดูดีขนาดนี้!
นั่งอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ผิวขาวเหมือนจะเปล่งแสง แสงแดดแต่งขอบสีทองนุ่มฟูให้ทั้งตัว ดูทั้งนิ่มทั้งเชื่อง…
แล้วเมื่อกี้ยังหันมามองเขาอีก! สายตานั่น! ถึงจะหลบไปเร็วมาก แต่เถียนซวี่หนิงมั่นใจว่าเมียเห็นเขาแล้ว!
แถมวันนี้เขาก็แต่งตัวหล่อมากด้วย!
ตึก! ตึก! ตึก!
หัวใจเหมือนโดนขนนกสะกิดแรง ๆ อีกทั้งเหมือนถูกกรอกน้ำอัดลมทั้งขวด ฟองหวานซ่า ๆ ผุดขึ้นไม่หยุด
ทั้งแน่นทั้งเอ่อล้น ราวกับจะกระโดดออกมาทางลำคอ
ความหวานรุนแรงกับแรงกระตุ้นที่อธิบายไม่ถูกถาโถมไปทั่วร่าง
เมียสุดที่รักของเขา! ของเขาคนเดียว!
“เฮ้! ยืนเหม่ออะไร เข้าไปสิ! ขวางทางเขาอยู่!”
ไหล่โดนผลักแรง ๆ เสียงหงุดหงิดของเซี่ยอันดังข้างหู ตัด BGM ที่เขาอินอยู่ในหัวอย่างแรง
เถียนซวี่หนิงได้สติ กลายเป็นว่าตัวเองยืนเหม่ออยู่กลางทางเดินจริง ๆ ขวางเพื่อนร่วมชั้นด้านหลัง
เขาไอแห้ง ๆ หนึ่งที กลบเกลื่อนใบหูที่เริ่มร้อน แล้วรีบเดินเข้าไป
ปกติพวกเขามาเรียนวิชาบรรยายใหญ่แบบนี้ ก็จะเลือกความสะดวก ยึดโซนกลางแถวหลัง ๆ เป็นที่มั่น เปิดโหมดวอกแวกหนีเรียนได้ง่าย
แต่วันนี้ สายตาของเถียนซวี่หนิงกวาดผ่านแถวกลางที่ยังว่างอยู่ เท้ากลับไม่หยุดเลย
เขาเดินตรงไปยังฝั่งซ้ายริมหน้าต่าง เป้าหมายชัดเจน—แถวสุดท้าย
“เอ๊ะ? นายจะไปไหน?” เหอเล่อเล่อชะงักไป
“ตรงนี้แหละ” เถียนซวี่หนิงนั่งลงที่แถวสุดท้ายฝั่งริมหน้าต่าง จากมุมนี้ แค่เอียงหัวนิดเดียว ก็สามารถมองเห็นร่างผอมบางตรงแถวสามริมหน้าต่างได้ทั้งหมด
เซี่ยอันเดินตามมา นั่งลงข้าง ๆ อย่างแรง สีหน้าเหมือนจะด่า
“เป็นบ้าอะไร? มานั่งไกลขนาดนี้ เดี๋ยวจะหนีเรียนก็ลำบากนะเว้ย?”
เถียนซวี่หนิงไม่สนใจ เขาเอาศอกค้ำโต๊ะ มือเท้าคาง สายตาติดหนึบอยู่ที่ร่างด้านหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโง่ ๆ โดยไม่รู้ตัว
ลำบากอะไร? มองเมียไม่เห็นจะลำบาก
ที่นั่งนี้… สมบูรณ์แบบ
เซี่ยอันมองตามสายตาที่แทบจะน้ำลายไหลของเถียนซวี่หนิง และเห็นร่างหล่อเหลาคนหนึ่งนั่งอยู่แถวที่สามริมหน้าต่าง—นั่นคือจื่ออวี่ เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงพฤติกรรมแปลกๆ ของเถียนซวี่หนิงเมื่อเร็วๆ นี้—เช่น จู่ๆ ก็แอดเพื่อนใน WeChat โผล่มาให้อาหารยุงหน้าอาคารเรียนพิเศษโดยไม่มีเหตุผล ขับรถซูเปอร์คาร์หรูมาจอดหน้าโรงเรียนตอนกลางวันแสกๆ เพื่ออวดรถ—
ความคิดที่เหลือเชื่อผุดขึ้นมาในหัว
เขาลดเสียง กระซิบใกล้ ๆ
“เฮ้ เถียนซวี่หนิง บอกตรง ๆ มา นาย…ไม่ได้ชอบจื่ออวี่เข้าแล้วใช่ไหม?”
เถียนซวี่หนิงได้ยินก็ละสายตาจากเมีย หันมามองเซี่ยอันอย่างงงงัน
ชอบอะไร? นี่มันเมียเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!
ในความทรงจำของเขา ชัดเจนมากว่าเขากับจื่ออวี่อยู่ด้วยกันมาหลายปี เพื่อน ๆ ก็รู้กันหมด แถมยังอวยพรกันทั้งนั้น
แล้วเซี่ยอันจะถามคำถามแบบนี้ได้ยังไง?
หรือว่าความจำเขาจะสับสนจริง ๆ?
หัวใจเถียนซวี่หนิงกระตุกวูบหนึ่ง แต่สีหน้ายังฝืนคุมไว้
เขาห้ามแสดงออกว่าความจำมีปัญหา ไม่งั้นเมียจะกังวล
ต้องเล่นไปตาม “ความจริง” ตอนนี้
เขาเลยเลือกคำตอบกึ่งกลางที่ในความเข้าใจของเขา สอดคล้องกับความเป็นจริงที่สุด
“ฉันก็ชอบเขาอยู่แล้ว”
คำว่า “ชอบ” ยังดูเบาไปด้วยซ้ำ ควรจะเป็น “รัก” รักแบบลึกซึ้งต่างหาก
“???”
ตาเซี่ยอันถลนแทบหลุดจากเบ้า เกือบเด้งตกจากเก้าอี้ เขายกมือฟาดไปที่ท้ายทอยเถียนซวี่หนิงหนึ่งที
“นายไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมเถียนซวี่หนิง? สมองโดนชนจนพังไปแล้วหรือเปล่า? ท่าทีนายเมื่อก่อนนายลืมแล้วเหรอ? เมื่อก่อนพวกเราพูดถึงเขา นายยังทำหน้าเบื่อ บอกให้เลิกพูด บอกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ นี่มันกี่วันเอง? อยู่ ๆ นายกลับลำร้อยแปดสิบองศา? ผีเข้าเหรอวะ!”
เถียนซวี่หนิงโดนตบจนตัวเอนไปข้างหน้าอย่างไม่พอใจ ลูบท้ายทอยแล้วกลอกตา
“นายจำผิดหรือเปล่า? ฉันเคยพูดแบบนั้นตอนไหน?”
ในความทรงจำของเขา เขาทะนุถนอมเมียยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น กลัวตก กลัวแตก กลัวละลาย
จะไปพูดแบบนั้นกับเมียได้ยังไง เซี่ยอันต้องมั่วแน่ ๆ
“……”
เซี่ยอันอึ้งจนพูดไม่ออก มองเถียนซวี่หนิงที่ทำหน้าแน่วแน่อย่างไม่รู้สึกรู้สา เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มสงสัยตัวเองอย่างหนัก
หรือว่า… เขาจะจำผิดจริง ๆ?
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ย่อยข้อมูลมหาศาลนี้ แล้วเปลี่ยนมุมพูด พยายามดึงเพื่อนกลับสู่ความเป็นจริง
“โอเค ต่อให้…ต่อให้นายชอบเขาตอนนี้แล้วกัน แต่นายเคยคิดไหม ถ้าจื่ออวี่เป็นผู้ชายแท้ล่ะ? นายเล่นใหญ่ขนาดนี้ ทั้งรถ ทั้งมานั่งจ้องเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง มันจะได้ผลเหรอ? ระวังเถอะ เดี๋ยวทำเขาตกใจ หนีไป ไม่เหลือแม้แต่เพื่อน”
“ผู้ชายแท้?”
เถียนซวี่หนิงขมวดคิ้ว มองเซี่ยอันเหมือนมองคนโง่
ผู้ชายแท้อะไร? ผู้ชายที่รักเถียนซวี่หนิงตรง ๆ งั้นเหรอ?
เมียเขารักเขาจะตาย ไล่ตามเขาเป็นปี ๆ กว่าจะคบกันได้
จะเป็นผู้ชายแท้ได้ยังไง?
วันนี้เซี่ยอันเป็นอะไรไป พูดแต่เรื่องเพี้ยน ๆ มาทำลายความสัมพันธ์ผัวเมียของพวกเขาอยู่ได้!
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น